Υπάρχουν περίοδοι που η ζωή σε σπρώχνει να σωπάσεις.
Να μικρύνεις.
Να αφήσεις στην άκρη ό,τι σε κινεί βαθύτερα.

Κι όμως, η δημιουργικότητα δεν λειτουργεί έτσι.

Δεν ζητά άδεια.
Δεν εξαφανίζεται επειδή κουράστηκε ο κόσμος γύρω της.
Μπορεί να πληγωθεί, να εγκλωβιστεί, να μείνει για λίγο ακίνητη —
αλλά συνεχίζει να υπάρχει μέσα σου, περιμένοντας μια μικρή χαραμάδα φωτός.

Το Eugenia-Lab γεννήθηκε κάπως έτσι.

Όχι σαν επιχείρηση.
Αλλά σαν ανάγκη.

Ανάγκη για αλήθεια.
Για επικοινωνία.
Για έναν τρόπο ύπαρξης πιο ανθρώπινο από αυτόν που συχνά συναντώ γύρω μου.

Από την πρώτη κούκλα μέχρι σήμερα, τίποτα δεν δημιουργήθηκε πραγματικά “ήσυχα”.
Κάθε μορφή που γεννήθηκε μέσα στο εργαστήριο κουβαλούσε σκέψεις, φόβους, παρηγοριά, πείσμα, ελπίδα.
Και μαζί με αυτές, ανθρώπους.

Γιατί είμαι περήφανη για τις κούκλες μου.
Αλλά είμαι περήφανη και για τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα τους.
Για τους ανθρώπους που είδαν μέσα τους κάτι περισσότερο από ένα αντικείμενο.

Η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια.
Δεν υπάρχει μόνο για ομορφιά ή ευζωία.
Υπάρχει γιατί πολλές φορές γίνεται τρόπος διαβίωσης της ψυχής.

Η δημιουργικότητα δεν μπορεί να κλαπεί.
Δεν μπορεί να εξαπατηθεί.
Μπορεί μόνο να εγκλωβιστεί προσωρινά.

Υπάρχει μέσα σε όλους μας.
Και όταν βρει τον δρόμο της, σε παρασύρει μαζί της.
Σε οδηγεί κάπου πιο αληθινά από αυτό που πίστευες πως μπορείς να φτάσεις.

Ίσως γι’ αυτό συνεχίζω.

Όχι επειδή όλα είναι εύκολα.
Όχι επειδή όλα πήγαν όπως τα φαντάστηκα.
Αλλά επειδή η ανάγκη της δημιουργίας εξακολουθεί να υπάρχει μέσα μου με τον ίδιο σχεδόν τρόπο που υπήρχε από την αρχή.

Από εδώ και πέρα, το Eugenia-Lab θα συνεχίσει να χτίζεται πιο αργά.
Πιο συνειδητά.
Ίσως και πιο αληθινά από ποτέ.

Το site μεταμορφώνεται σταδιακά σε έναν χώρο παρουσίασης και καταγραφής της πορείας του εργαστηρίου.
Έναν χώρο με περισσότερα backstage, περισσότερες ιστορίες, περισσότερους ψιθύρους δημιουργίας.

Οι παραγγελίες θα είναι λίγες.
Οι δημιουργίες πιο προσωπικές.
Και πολλές από αυτές θα γεννιούνται απλώς επειδή νιώθω βαθιά την ανάγκη να υπάρξουν.

Η επικοινωνία μας θα συνεχίσει να ζει μέσα από τις εικόνες, τα μικρά στιγμιότυπα και τις ιστορίες που μοιράζομαι στα social, όπως συνέβαινε πάντα.

Και το site θα συνεχίσει να χτίζεται στους ρυθμούς που η ζωή, αλλά και η εσωτερική ανάγκη της δημιουργίας, επιτρέπουν.

Κάπου εκεί μέσα, ανάμεσα σε υφάσματα, κλωστές, φώτα νωρίς το πρωί και σιωπές του εργαστηρίου,
νιώθω ήδη τις επόμενες δημιουργίες να πλησιάζουν.

Ίσως κάποιες από αυτές συναντηθούν μαζί σας .