Η πόρτα ανοίγει ξανά

Ο καινούριος μήνας έχει ήδη ξεκινήσει.

Κι υπάρχει κάτι όμορφο σε αυτή τη στιγμή.

Σαν να στεκόμαστε για λίγο στο κατώφλι.

Πίσω μας είναι οι μέρες που πέρασαν· άλλες γεμάτες, άλλες ήσυχες, άλλες όπως ακριβώς τις είχαμε ανάγκη και άλλες καθόλου όπως τις περιμέναμε.

Και μπροστά μας ένας καινούριος κύκλος.

Δεν ξέρω αν πραγματικά μπορούμε να ξεκινήσουμε από την αρχή.

Ίσως δεν χρειάζεται κιόλας.

Παίρνουμε μαζί μας όσα μάθαμε, όσα αγαπήσαμε, όσα μας δυσκόλεψαν, όσα αφήσαμε στη μέση. Παίρνουμε τις μικρές χαρές, τις ιδέες που δεν πρόλαβαν ακόμη να γίνουν πράγματα και εκείνες τις σκέψεις που επέμεναν να επιστρέφουν, ακόμη κι όταν εμείς προσπαθούσαμε να τις αφήσουμε για αργότερα.

Και κάπου εδώ, επιστρέφουμε.

Στο σπίτι μας.

Στη δουλειά μας.

Στους ανθρώπους μας.

Στα τραπέζια όπου αφήσαμε τα εργαλεία μας και στις μικρές καθημερινές συνήθειες που μας θυμίζουν ποιοι είμαστε όταν δεν βιαζόμαστε.

Κι εγώ επιστρέφω στο εργαστήριο.

Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω πράγματα που περιμένουν να συνεχιστούν, άλλα που χρειάζονται λίγο ακόμη χρόνο και μερικά που δεν έχουν ακόμη αποφασίσει τι θέλουν να γίνουν.

Και, παράξενο πράγμα, αυτό μου αρέσει.

Γιατί δεν χρειάζεται να τα ξέρω όλα από τώρα.

Αυτό το καινούριο ξεκίνημα δεν μου ζητά να έχω έτοιμες όλες τις απαντήσεις.

 

Μου ζητά μόνο να ξανακαθίσω στο τραπέζι.

Να ανοίξω τα κουτιά μου.

Να πιάσω τα χρώματα, τα υφάσματα, τις κλωστές.

Να αρχίσω πάλι να φτιάχνω.

Και μαζί με όλα αυτά, να ξαναβρώ εσάς.

Τους ανθρώπους που βρίσκεστε κάπου εκεί έξω και, με τον δικό σας τρόπο, παρακολουθείτε αυτή τη μικρή διαδρομή του εργαστηρίου.

Γιατί η δημιουργία, όσο μοναχική κι αν μοιάζει κάποιες φορές, δεν είναι ποτέ πραγματικά μόνη.

Υπάρχει πάντα κάποιος που θα δει ένα έργο και θα χαμογελάσει.

Κάποιος που θα διαβάσει έναν Ψίθυρο και θα αναγνωρίσει κάτι δικό του.

Κάποιος που θα αφήσει ένα μήνυμα.

Κάποιος που θα περάσει για λίγο από την πόρτα.

Και κάπως έτσι, χωρίς μεγάλα σχέδια και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, οι μικρές μας πράξεις συναντιούνται.

Αυτό θα ήθελα από αυτόν τον καινούριο κύκλο.

Όχι να κάνω περισσότερα.

Να είμαι περισσότερο παρούσα σε αυτά που κάνω.

Να αφήσω χώρο στις ιδέες να μεγαλώσουν.

Να φτιάξω με τα χέρια μου πράγματα που έχουν λόγο να υπάρχουν.

Να μοιραστώ περισσότερα από όσα συμβαίνουν εδώ.

Και, ίσως, να αφήσω μερικά καινούρια πράγματα να εμφανιστούν εκεί που δεν τα περιμένουμε ακόμη.

Δεν θα σας πω τι.

Άλλωστε, κάποια πράγματα είναι πιο όμορφα όταν πρώτα γεννιούνται και μετά συστήνονται.

Προς το παρόν, απλώς επιστρέφω.

Ανοίγω τα παράθυρα του εργαστηρίου.

Τακτοποιώ λίγο τον πάγκο.

Και αφήνω την πόρτα ανοιχτή.

Κι εσύ; Τι σου φέρνει αυτό το καινούριο ξεκίνημα;

Αν θέλεις, θα χαρώ να διαβάσω τις σκέψεις σου στα σχόλια.

Να δούμε τι θα φτιάξουμε αυτή τη φορά. 🤍

Καλώς ήρθες, Φθινόπωρο!