Η αφετηρία
Από παιδί, είχα μια κρυφή υποψία: πως την ώρα που εμείς βυθιζόμαστε στον ύπνο, τα αντικείμενα γύρω μας ξυπνούν. Πως τα παιχνίδια και τα πράγματα της καθημερινότητας έχουν μια δική τους, παράλληλη ζωή, που περιμένει την ησυχία της νύχτας για να φανερωθεί.
Αυτή η παιδική πίστη στη «ζωντανή ύλη» με ακολούθησε μέχρι την ενήλικη ζωή μου. Χρειάστηκε μόνο μια στιγμή –ένα όραμα μέσα στο ξύλινο καταφύγιο ενός γέρικου πλάτανου– για να καταλάβω πως ο δικός μου δρόμος ήταν να δώσω μορφή σε αυτά τα πλάσματα. Ένα σεμινάριο μαριονέτας την ίδια ακριβώς μέρα ήταν η επιβεβαίωση που χρειαζόμουν. Το ταξίδι είχε ξεκινήσει.
Η φιλοσοφία και τα υλικά
Οι Πρεσβευτές
Όταν ολοκληρώνω μια κούκλα, δεν νιώθω ότι έφτιαξα ένα αντικείμενο. Νιώθω ότι γνώρισα ένα νέο πλάσμα. Ανυπομονώ να το στείλω έξω στον κόσμο, όχι απλώς ως ένα έργο τέχνης, αλλά ως έναν “πρεσβευτή” της ομορφιάς που υπάρχει ασυνείδητα παντού γύρω μας, αρκεί να έχουμε την υπομονή να την κοιτάξουμε.