Η αφετηρία
Από παιδί, είχα μια κρυφή υποψία: πως την ώρα που εμείς βυθιζόμαστε στον ύπνο, τα αντικείμενα γύρω μας ξυπνούν. Πως τα παιχνίδια και τα πράγματα της καθημερινότητας έχουν μια δική τους, παράλληλη ζωή, που περιμένει την ησυχία της νύχτας για να φανερωθεί.
Αυτή η παιδική πίστη στη «ζωντανή ύλη» με ακολούθησε μέχρι την ενήλικη ζωή μου. Χρειάστηκε μόνο μια στιγμή –ένα όραμα μέσα στο ξύλινο καταφύγιο ενός γέρικου πλάτανου– για να καταλάβω πως ο δικός μου δρόμος ήταν να δώσω μορφή σε αυτά τα πλάσματα. Ένα σεμινάριο μαριονέτας την ίδια ακριβώς μέρα ήταν η επιβεβαίωση που χρειαζόμουν. Το ταξίδι είχε ξεκινήσει.
Η φιλοσοφία και τα υλικά
Στο εργαστήριό μου, τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Αγαπώ τις φυσικές υφές, το ξύλο, το βαμβάκι και το λινό, αλλά η πραγματική μου πρόκληση είναι η μεταμόρφωση. Μια ταπεινή σακούλα μπορεί να γίνει ένα “εξωγήινο” ύφασμα, ένα κομμάτι ξύλου μπορεί να αποκτήσει βλέμμα.
Μου αρέσει να πειραματίζομαι με υλικά που βγαίνουν από τον αρχικό τους προορισμό για να υπηρετήσουν μια ψευδαίσθηση. Χρησιμοποιώντας τεχνικές γλυπτικής και ζωγραφικής, προσπαθώ να αναδείξω την κρυμμένη φύση κάθε υλικού, δίνοντάς του μια νέα, απρόσμενη διάσταση.
Οι Πρεσβευτές
Όταν ολοκληρώνω μια κούκλα, δεν νιώθω ότι έφτιαξα ένα αντικείμενο. Νιώθω ότι γνώρισα ένα νέο πλάσμα. Ανυπομονώ να το στείλω έξω στον κόσμο, όχι απλώς ως ένα έργο τέχνης, αλλά ως έναν “πρεσβευτή” της ομορφιάς που υπάρχει ασυνείδητα παντού γύρω μας, αρκεί να έχουμε την υπομονή να την κοιτάξουμε.
The creative adult is the child who survived