Υπάρχει κάτι παράξενο με το καλοκαίρι.

Κάθε χρόνο έρχεται σαν να μην έφυγε ποτέ, κι όμως κάθε φορά το συναντώ διαφορετικά.

Δεν ξέρω αν είναι η μυρωδιά του ήλιου πάνω στο δέρμα, ο ήχος από τα τζιτζίκια ή εκείνα τα ατελείωτα απογεύματα που κάποτε έμοιαζαν να μην τελειώνουν ποτέ. Ξέρω μόνο πως, όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο νιώθω ότι το καλοκαίρι δεν με πηγαίνει μπροστά. Με γυρίζει πίσω.

Στα παιδικά καλοκαίρια.

Εκεί όπου οι μέρες ήταν μεγαλύτερες, οι διακοπές έμοιαζαν ατελείωτες και μια μικρή βόλτα μπορούσε να γίνει ολόκληρη περιπέτεια.

Νομίζω πως όλοι κουβαλάμε μέσα μας ένα τέτοιο καλοκαίρι.

Ίσως γι’ αυτό η εποχή αυτή μας συγκινεί τόσο.

Και όσο οι περισσότεροι ετοιμάζουν βαλίτσες, το εργαστήριο αλλάζει κι αυτό τον δικό του ρυθμό.

Κάθε εποχή αφήνει το δικό της αποτύπωμα πάνω του. Το καλοκαίρι το κάνει λίγο πιο αργό. 

Δεν σβήνουν τα φώτα.

Απλώς χαμηλώνουν λίγο.

Οι ιδέες συνεχίζουν να περπατούν ανάμεσα στα υφάσματα, στις κλωστές και στα μικρά αντικείμενα που περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους.

Κάποιες φορές, η δημιουργία χρειάζεται και λίγη σιωπή.

Να παρατηρήσει.

Να ονειρευτεί.

Να αφήσει χώρο στις επόμενες ιστορίες να γεννηθούν.

Δεν έχω μεγάλες ανακοινώσεις να κάνω αυτό το καλοκαίρι.

Μόνο την ανάγκη να σου αφήσω ένα μικρό σημάδι πως είμαι εδώ.

Πως το εργαστήριο συνεχίζει να αναπνέει.

Και να μαζεύει εικόνες.

Γιατί μερικές εικόνες δεν μένουν ποτέ φωτογραφίες.

Κάποια στιγμή ζητούν να αποκτήσουν σώμα. 

Παρατηρώ συχνά πως οι αναμνήσεις μοιάζουν με τη θάλασσα.

Έρχονται αθόρυβα.

Και πριν το καταλάβεις, βρίσκεσαι να θυμάσαι πρόσωπα, παιχνίδια, καπέλα από ψάθα, πετσέτες απλωμένες στην άμμο και εκείνη την αίσθηση πως όλος ο κόσμος χωρούσε μέσα σε μία μόνο μέρα.

Ίσως τελικά να μη νοσταλγούμε τις διακοπές.

Ίσως να νοσταλγούμε τον τρόπο που βλέπαμε τον κόσμο τότε.

Εκείνη την ανεμελιά που δεν ήξερε ακόμη τη λέξη «βιασύνη».

Και όταν επιστρέψουμε…

θα έρθει σιγά σιγά το φθινόπωρο.

Οι καθημερινές συνήθειες.

Τα καινούργια σχέδια.

Οι μικρές αποφάσεις που κάθε Σεπτέμβρης φέρνει μαζί του.

Ίσως τότε να βρούμε ξανά ο ένας τον άλλον εδώ.

Με καινούργιες ιστορίες.

Με καινούργιες δημιουργίες.

Και με όσα θα έχουν βρει τον δρόμο τους μέχρι τότε. 

Σου εύχομαι να βρεις αυτό το καλοκαίρι κάτι που ίσως είχες ξεχάσει.

Μια εικόνα.

Μια μυρωδιά.

Ένα γέλιο.

Ή εκείνο το παιδί που εξακολουθεί να κατοικεί μέσα σου και ξέρει ακόμη να χαίρεται τα πιο μικρά πράγματα.

Να περάσεις όμορφα.

Και όταν επιστρέψεις…

θα υπάρχουν κι άλλοι Ψίθυροι να μοιραστούμε.