Ένας καλοκαιρινός Ψίθυρος από το εργαστήριο

Αν ήταν άλλη εποχή, ίσως στην πόρτα του εργαστηρίου να υπήρχε ένα μικρό χαρτάκι:

«Κλειστό λόγω διακοπών.»

Αυτές τις μέρες, όμως, το εργαστήριο απλώς ταξιδεύει μαζί μου.

Δεν έχω μπροστά μου τα υφάσματα, τις κλωστές και τα κουτιά με τα υλικά μου. Έχω όμως ένα σημειωματάριο, ένα μολύβι και λίγο χρόνο για να κοιτάζω γύρω μου.

Κάθε βουτιά στα γαλάζια νερά, κάθε κουβέντα δίπλα στο κύμα, κάθε κοχύλι που βρίσκω στην άμμο γίνεται μια μικρή ανάμνηση που παίρνω μαζί μου.

Το φως του απογεύματος πάνω στο Αιγαίο.
Τα χρώματα της θάλασσας.
Οι πέτρες, τα ξύλα, τα μικρά αντικείμενα που βρίσκω στις διαδρομές μου.
Οι υφές.
Τα πρόσωπα και τα χαμόγελα των ανθρώπων που συναντώ.

Όλα αυτά, χωρίς να το καταλαβαίνω, αρχίζουν να βρίσκουν μια θέση στις σελίδες μου.

Και κάπου ανάμεσα σε ένα σκίτσο, μια σημείωση και μια ιδέα, εμφανίζονται ξανά οι κλωστές.

Τα λινά υφάσματα.
Οι δαντέλες.
Τα κουμπιά.
Τα μικρά πράγματα που, όταν επιστρέψω στο εργαστήριο, θα αρχίσουν να ενώνονται μεταξύ τους.

Γιατί, ακόμα κι όταν το εργαστήριο κάνει ένα μικρό διάλειμμα, η δημιουργία δεν κάνει διακοπές.

Απλώς αλλάζει τόπο.

Μαζεύει εικόνες.
Ακούει ιστορίες.
Κρατάει χρώματα.
Αφήνει τις αναμνήσεις να καθίσουν λίγο δίπλα της.

Και κάποια στιγμή, όταν επιστρέψω στο τραπέζι εργασίας μου, όλα αυτά θα βγουν από το σημειωματάριο και θα αρχίσουν να παίρνουν μορφή.

Ίσως γίνουν μια κούκλα.
Ίσως ένα καινούργιο πλάσμα.
Ίσως κάτι που σήμερα δεν μπορώ ακόμη να φανταστώ.

Αυτό είναι, άλλωστε, το όμορφο κομμάτι της δημιουργίας.

Δεν ξέρεις πάντα πού θα σε οδηγήσει μια ανάμνηση.

Ξέρεις μόνο ότι αξίζει να την κρατήσεις.

Γιατί κάθε δημιουργία ξεκινά από μια στιγμή που αξίζει να μείνει για πάντα.

Καλό καλοκαίρι από το εργαστήριο.

Τα ξαναλέμε σύντομα, με καινούργιες ιστορίες, καινούργιες ιδέες και —ποιος ξέρει;— ίσως και μερικά καινούργια πλάσματα.

Eugenia-Lab
Handmade with heart