Ο Μάιος κουβαλάει πάντα μια αίσθηση ανανέωσης.
Είναι εκείνη η εποχή του χρόνου που όλα μοιάζουν να παίρνουν λίγο περισσότερο φως, οι μέρες μεγαλώνουν και κάτι μέσα μας αρχίζει να ζητά ξανά κίνηση.

Μα φέτος ο Μάιος φέρνει μαζί του και μια πολύ ξεχωριστή, νέα αρχή.

Μετά από πολύ καιρό σκέψης, σχεδιασμού και μιας δουλειάς που γινόταν σχεδόν αθόρυβα, το εργαστήριο Eugenia-Lab ετοιμάζεται να αλλάξει σελίδα και να μοιραστεί μαζί σου έναν ολοκαίνουργιο κύκλο δημιουργίας.

Δεν έγινε από τη μια μέρα στην άλλη.

Οι περασμένοι μήνες ήταν γεμάτοι σιωπή, αλλά ήταν μια σιωπή παραγωγική. Από εκείνες τις σιωπές που μπορεί απ’ έξω να μοιάζουν σαν παύση, ενώ από μέσα συμβαίνουν πολλά.

Χρειάστηκε να πάρω αποστάσεις.
Να κοιτάξω τον χώρο μου από λίγο πιο μακριά.

Να οργανώσω το εργαστήριο από την αρχή, να καθαρίσω συρτάρια, να ξεχωρίσω υλικά, να αφήσω πίσω πράγματα που δεν με εξυπηρετούσαν πια και να κρατήσω εκείνα που εξακολουθούν να έχουν θέση στη διαδρομή μου.

Και, πάνω απ’ όλα, χρειάστηκε να ξεκαθαρίσω τις ιδέες μου.

Τι θέλω να φτιάχνω;
Πώς θέλω να δουλεύω;
Τι θέλω να μοιράζομαι;
Και, ίσως το σημαντικότερο, γιατί θέλω να το κάνω;

Γιατί με τα χρόνια έχω καταλάβει πως δεν θέλω να δημιουργώ απλώς για να υπάρχει κάτι καινούργιο.

Θέλω κάθε τι που βγαίνει από αυτόν τον πάγκο να έχει λόγο ύπαρξης. Να κουβαλάει μια αυθεντική ιστορία. Να έχει μέσα του χρόνο, σκέψη, φροντίδα και κάτι από το χέρι που το δημιούργησε.

Δεν θέλω να βιάζεται να προλάβει κανέναν ξένο ρυθμό.

Το χειροποίητο, άλλωστε, έχει τον δικό του χρόνο.

Έχει τις δοκιμές του, τις διορθώσεις του, τις μικρές ατέλειες που το κάνουν αληθινό. Έχει εκείνες τις ώρες που ένα κομμάτι ύφασμα βρίσκεται πάνω στον πάγκο και περιμένει μέχρι να καταλάβεις τι θέλει να γίνει. Έχει τις ιδέες που έρχονται ξαφνικά και εκείνες που χρειάζονται μήνες για να πάρουν μορφή.

Και κάπου μέσα σε όλα αυτά, το εργαστήριο ξαναβρήκε σιγά σιγά τον ρυθμό του.

Όχι ακριβώς τον παλιό του ρυθμό.

Έναν καινούργιο.

Οι «Ψίθυροι του Εργαστηρίου»

Σε αυτή τη νέα φάση, οι «Ψίθυροι του Εργαστηρίου» θα είναι το σταθερό μας σημείο συνάντησης.

Ένας χώρος όπου η πόρτα του εργαστηρίου δεν θα ανοίγει μόνο για να δείξει το τελικό αποτέλεσμα, αλλά και για να αφήσει να φανεί λίγο από όσα συμβαίνουν μέχρι να φτάσουμε σε αυτό.

Εδώ θα μοιράζομαι μαζί σου τις ιστορίες που γεννιούνται ανάμεσα στα υφάσματα και τις κλωστές, τις δοκιμές με νέα υλικά, τις ιδέες που βρίσκουν σιγά σιγά τον δρόμο τους, αλλά και όλα όσα ετοιμάζω.

Θα υπάρχουν δημιουργίες.

Θα υπάρχουν ιστορίες.

Θα υπάρχουν άνθρωποι, μικρές ανακαλύψεις, στιγμές από την καθημερινότητα του εργαστηρίου και ίσως κάποιες φορές και πράγματα που δεν είχα σχεδιάσει καθόλου να συμβούν.

Γιατί ένα εργαστήριο δεν είναι μόνο τα αντικείμενα που φεύγουν από αυτό.

Είναι και όλα όσα συμβαίνουν γύρω τους.

Οι σκέψεις πάνω από τον πάγκο.
Οι δοκιμές που δεν πέτυχαν.
Οι ιδέες που άλλαξαν στην πορεία.
Τα υλικά που περίμεναν καιρό μέχρι να βρουν τη σωστή θέση τους.
Οι άνθρωποι που πέρασαν από την πόρτα.
Οι ιστορίες που έφτασαν μέχρι εδώ.

Και όλα αυτά έχουν τη δική τους θέση στους «Ψιθύρους».

Μια επιστροφή στην ουσία

Αυτή η νέα αρχή δεν είναι απλώς μια επαγγελματική αλλαγή.

Είναι μια βαθύτερη ανάγκη να επιστρέψω στην ουσία αυτού που αγαπώ.

Στον χρόνο.

Στη φροντίδα.

Στη χαρά του να φτιάχνεις κάτι με τα χέρια.

Στην ανθρώπινη επαφή.

Στην επικοινωνία που δεν χρειάζεται να είναι γρήγορη για να είναι ουσιαστική.

Και ίσως γι’ αυτό χρειάστηκε πρώτα να υπάρξει αυτή η περίοδος σιωπής.

Για να μπορέσω να ακούσω καλύτερα τι θέλω να πω τώρα.

Το Eugenia-Lab συνεχίζει, λοιπόν, από ένα καινούργιο σημείο.

Με πράγματα που ήδη βρίσκονται πάνω στον πάγκο.
Με ιδέες που περιμένουν τη σειρά τους.
Με δημιουργίες που ετοιμάζονται.
Με νέα σεμινάρια που αρχίζουν να παίρνουν μορφή.
Και με πολλές ακόμη ιστορίες που δεν έχουν γραφτεί.

Η πόρτα είναι μισάνοιχτη.

Η πόρτα του εργαστηρίου είναι μισάνοιχτη.

Δεν είναι ορθάνοιχτη ακόμη.

Μου αρέσει αυτή η μικρή διαφορά.

Γιατί μια νέα αρχή δεν χρειάζεται να φωνάζει. Μπορεί απλώς να αφήνει λίγο φως να βγαίνει προς τα έξω.

Ένα φως που λέει:

«Είμαι εδώ.
Ξεκινάμε ξανά.»

Κι αν θέλεις, μπορείς να κοιτάξεις από την πόρτα.

Να δεις τι γεννιέται πάνω στον πάγκο, να διαβάσεις τις ιστορίες που θα γράφονται εδώ, να γνωρίσεις λίγο καλύτερα το εργαστήριο και όλα όσα συμβαίνουν μέσα του.

Και ίσως, κάπου ανάμεσα σε υφάσματα, κλωστές, κούκλες, ιδέες και μικρές καθημερινές στιγμές, να βρεις κι εσύ κάτι που θα σε κάνει να σταθείς για λίγο.

Η πόρτα ανοίγει ξανά.
Και οι «Ψίθυροι του Εργαστηρίου» ακούγονται πιο καθαρά.