Κάθε φορά που πιάνω μια βελόνα και ένα κομμάτι ύφασμα, νιώθω πως ξεκινάει μια κουβέντα. Μια κουβέντα βουβή, που δεν χρειάζεται λέξεις, παρά μόνο τον χρόνο και την προσοχή των χεριών.

Στο εργαστήριο, οι μέρες περνούν ανάμεσα σε νήματα που μπερδεύονται και ξεμπερδεύονται, σε χρώματα που αναζητούν τον ιδανικό συνδυασμό και σε μορφές που αρχίζουν σιγά-σιγά να δείχνουν τον χαρακτήρα τους. Πολλές φορές με ρωτούν πώς αποφασίζω τη μορφή που θα πάρει μια κούκλα. Η αλήθεια είναι πως, τις περισσότερες φορές, το ίδιο το υλικό με οδηγεί. Ένα κομμάτι παλιάς δαντέλας, ένα ιδιαίτερο νήμα για τα μαλλιά, ή η υφή ενός βαμβακερού υφάσματος είναι η σπίθα που ξεκινάει την ιστορία.

Αυτή η ανάγκη για storytelling, για το να κουβαλάει κάθε δημιουργία μια δική της μυστική ζωντάνια, είναι ο λόγος που επιμένω στο χειροποίητο. Σε έναν κόσμο που όλα παράγονται γρήγορα και πανομοιότυπα, το να αφιερώνεις ώρες σε μια μοναδική ραφή είναι μια πράξη φροντίδας. Είναι ένας τρόπος να κρατάμε τη μαγεία ζωντανή στην καθημερινότητά μας.

Αυτές τις ιστορίες και τις σκέψεις θέλω να μοιράζομαι μαζί σου μέσα από αυτό το μπλογκ. Κάθε ανάρτηση θα είναι σαν ένας μικρός ψίθυρος από τον πάγκο εργασίας μου, ένα ανοιχτό παράθυρο στην ιεροτελεστία της δημιουργίας.

Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ και ακούς αυτούς τους ψιθύρους.