Η αποκατάσταση του Monkey δεν ήταν μόνο μια σειρά τεχνικών επεμβάσεων. Από την πρώτη στιγμή, η φροντίδα απλωνόταν σε κάθε μικρή απόφαση που θα καθόριζε τον τρόπο με τον οποίο θα συνέχιζε την ιστορία του.

Κάποιες επιφάνειες χρειάστηκαν περισσότερες από μία επεμβάσεις, μέχρι να αποκτήσουν τη σταθερότητα και την ευκαμψία που απαιτούσαν. Η επιλογή της νέας γούνας δεν έγινε με γνώμονα την ευκολία ή την τελειότητα, αλλά την αναζήτηση εκείνης που πλησίαζε περισσότερο την εικόνα του Monkey όπως είχε υπάρξει όλα αυτά τα χρόνια.

Ανάμεσα στις εργασίες υπήρχαν πάντα μικρές παύσεις. Ήταν οι στιγμές που απομακρυνόμουν από το τραπέζι, τον κοιτούσα ξανά και άφηνα τη σιωπή να μου δείξει αν η επόμενη επέμβαση ήταν πραγματικά η σωστή. Κάθε απόφαση έπρεπε να υπηρετεί τον χαρακτήρα του και όχι απλώς την εικόνα του.

Από πολύ νωρίς γνώριζα ότι ο Monkey ήταν ένας ταξιδιώτης. Το διαβατήριό του, οι διαδρομές του και οι ιστορίες που κουβαλούσε έκαναν σαφές ότι η αποκατάσταση δεν ολοκληρωνόταν στο εργαστήριο. Έπρεπε να μπορεί να συνεχίσει τα ταξίδια του με ασφάλεια. Έτσι δημιουργήθηκε το προσωπικό του μπαουλάκι, σχεδιασμένο ώστε να παραμένει σταθερός και προστατευμένος σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού του. Μαζί του ταξίδεψαν το προσωπικό journal της αποκατάστασής του, οι οδηγίες φροντίδας και ένα μικρό μήνυμα προς τον Δημήτρη, τον άνθρωπο που τον αποχωρίστηκε για όσο διάστημα βρισκόταν στο εργαστήριο.

Η διεθνής αποστολή αποτέλεσε ένα ακόμη κεφάλαιο αυτής της διαδρομής. Οι δυσκολίες που προέκυψαν δεν ανήκαν στην ίδια την αποκατάσταση. Ανήκαν όμως στην ευθύνη που είχα αναλάβει απέναντί του. Με υπομονή, επιμονή και συνεχή επικοινωνία, ξεπεράστηκαν ώστε ο Monkey να επιστρέψει τελικά εκεί όπου τον περίμεναν.

Κοιτάζοντας σήμερα αυτή τη διαδρομή, συνειδητοποιώ ότι η φροντίδα δεν αφορούσε μόνο τον Monkey. Αφορούσε και τον άνθρωπό του. Όταν κάποιος παραδίδει στα χέρια σου έναν τόσο πολύτιμο σύντροφο ζωής, δεν σου εμπιστεύεται μόνο ένα αντικείμενο· σου εμπιστεύεται ένα κομμάτι της δικής του ιστορίας. Από την πρώτη μέχρι την τελευταία ημέρα, φρόντιζα όχι μόνο τον Monkey, αλλά και την ευθύνη που γεννήθηκε τη στιγμή που ο Δημήτρης τον άφησε στα χέρια μου. Η μεγαλύτερη ανταμοιβή δεν ήταν η ολοκλήρωση της αποκατάστασης, αλλά η στιγμή που ο Monkey μπόρεσε να επιστρέψει κοντά του, έτοιμος να συνεχίσει το επόμενο ταξίδι της κοινής τους ιστορίας.

Ένας τελευταίος ψίθυρος

Η ιστορία του Monkey μου θύμισεκάτι που συναντώ ξανά και ξανά μέσα στο εργαστήριο.

Οι κούκλες, τα λούτρινα και οι μαριονέτες δεν μεταφέρουν μόνο υφάσματα, νήματα ή φθορές. Μεταφέρουν αγκαλιές, ταξίδια, αποχωρισμούς, παιδικά χρόνια, ανθρώπους που έφυγαν και ανθρώπους που εξακολουθούν να μας συντροφεύουν.

Κάθε φορά που ένας τέτοιος σύντροφος επιστρέφει στον άνθρωπό του, δεν επισκευάζεται απλώς ένα αντικείμενο. Ανοίγει ξανά ένας δρόμος προς μια ανάμνηση, μια σχέση ή ένα κομμάτι του εαυτού μας που είχε μείνει σιωπηλό.

Ίσως τελικά αυτή να είναι η πιο αθόρυβη δύναμη της δημιουργίας. Να μας βοηθά να ξανασυναντιόμαστε με όσα αγαπήσαμε, να γεφυρώνει αποστάσεις που δεν μετριούνται σε χιλιόμετρα και να θυμίζει ότι οι πιο πολύτιμες ιστορίες δεν βρίσκονται μέσα στα αντικείμενα, αλλά στους δεσμούς που εκείνα κρατούν ζωντανούς.