Καλώς ήρθες, Σεπτέμβρη

Υπάρχουν επιστροφές που δεν χρειάζονται ιδιαίτερη ανακοίνωση.

Απλώς ανοίγεις την πόρτα.

Και ξαφνικά βρίσκεσαι πάλι εκεί.

Στο εργαστήριο.

Μετά τις μέρες του καλοκαιριού, τις μικρές αποδράσεις, τις αλλαγές του ρυθμού και εκείνη την αίσθηση πως ο χρόνος για λίγο κύλησε διαφορετικά, γύρισα.

Και η πρώτη ματιά γύρω μου ήταν αρκετή.

Τα τραπέζια ήταν εκεί.

Τα κουτιά μου ήταν εκεί.

Τα υφάσματα, οι κλωστές, τα ψαλίδια, τα χρώματα, όλα περίμεναν ήσυχα τη στιγμή που θα τα ξαναπιάσω.

Κάποια πράγματα είχαν μείνει ακριβώς όπως τα άφησα.

Και αυτό είχε κάτι συγκινητικό.

Σαν να μην είχε περάσει ούτε μία μέρα.

Άνοιξα τα παράθυρα.

Μπήκε μέσα το φως και μαζί του ο αέρας του καινούριου μήνα.

Και για λίγο έμεινα απλώς να κοιτάζω.

Νομίζω πως αυτή είναι από τις αγαπημένες μου στιγμές.

Όχι όταν κάτι έχει ήδη γίνει.

Αλλά όταν ξαναβρίσκεις τον χώρο από όπου όλα μπορούν να αρχίσουν.

Έβαλα λίγο σε τάξη τον πάγκο.

Μετακίνησα μερικά πράγματα.

Άνοιξα ένα κουτί και ξαναείδα υφάσματα που είχα αφήσει μέσα πριν φύγω.

Πήρα στα χέρια μου μια κλωστή.

Και κάπως έτσι, χωρίς κανένα μεγάλο σχέδιο, το εργαστήριο άρχισε πάλι να ζωντανεύει.

Ίσως τελικά αυτό να είναι η επιστροφή.

Όχι να γυρίζεις απλώς σε έναν χώρο.

Αλλά να ξαναβρίσκεις τον δικό σου ρυθμό μέσα του.

Να θυμάσαι πώς κάθεσαι στην καρέκλα σου.

Πού βρίσκεται το ψαλίδι.

Σε ποιο συρτάρι είναι τα μικρά κουμπιά.

Ποιο ύφασμα είχες αφήσει στην άκρη γιατί κάτι σου ψιθύριζε πως θα το χρειαστείς.

Και να χαμογελάς λίγο με όλα αυτά.

Γιατί είναι δικά σου.

Είναι μικρά κομμάτια μιας καθημερινότητας που μπορεί να μοιάζει απλή, αλλά μέσα της κρύβει ολόκληρο τον κόσμο σου.

Κι εγώ αυτόν τον κόσμο ξαναβρήκα σήμερα.

Με χαρά.

Με μια μικρή ανυπομονησία.

Και με εκείνη τη γλυκιά αίσθηση πως, σιγά σιγά, όλα παίρνουν ξανά τη θέση τους.

Ο Σεπτέμβρης δεν ήρθε για να μου θυμίσει τι πρέπει να κάνω.

Ήρθε απλώς να μου θυμίσει πόσο μου είχε λείψει αυτό.

Το τραπέζι μου.

Τα υλικά μου.

Η σιωπή του εργαστηρίου όταν δουλεύω.

Ο ήχος του ψαλιδιού πάνω στο ύφασμα.

Οι μικρές ακαταστασίες που μόνο εγώ ξέρω πώς να διαβάζω.

Και πάνω απ’ όλα, αυτή η χαρά του να είμαι ξανά εδώ.

Στο εργαστήριό μου.

Καλώς ήρθες, λοιπόν, Σεπτέμβρη.

Εγώ γύρισα.

Τα παράθυρα άνοιξαν.

Και το εργαστήριο ξύπνησε πάλι. 🤍

Κάθε δυνατότητα ξεκινά με το θάρρος να φανταστείς…

Καλώς ήρθες, Σεπτέμβρη[