Το Ίχνος του Παιχνιδιού
Κάπου ανάμεσα στις σκιές και στο χρυσαφένιο φως, ένα παλιό αυτοκινητάκι περιμένει.
Τα χρώματά του έχουν ξεθωριάσει από τον χρόνο, μα μοιάζει να κρατά ακόμη μέσα του τη λαχτάρα για μια μεγάλη διαδρομή. Ίσως να μην χρειάζεται παρά ένα μικρό χέρι, μια σταλιά φαντασίας και δυο φίλους που ονειρεύονται να ανακαλύψουν τον κόσμο.
Γιατί μερικές περιπέτειες αρχίζουν πολύ πριν γυρίσει το κλειδί.
Ο Έκτορας και η Έλενα
Ο Έκτορας είναι από εκείνους που κοιτούν τον κόσμο και αναρωτιούνται τι κρύβεται λίγο πιο πέρα. Του αρέσει να φαντάζεται μακρινά ταξίδια, δρόμους που δεν έχει περπατήσει ποτέ και μέρη που περιμένουν κάποιον να τα ανακαλύψει. Κι όταν βρίσκεται μπροστά σε κάτι παλιό, όπως ένα μικρό αυτοκινητάκι, δεν βλέπει τη φθορά του χρόνου· βλέπει όλες τις διαδρομές που θα μπορούσε ακόμη να κάνει.
Η Έλενα, πάλι, ξέρει πως κανένα ταξίδι δεν είναι τόσο όμορφο όσο εκείνο που μοιράζεσαι. Με το καρό φιόγκο της και το ήρεμο βλέμμα της, μοιάζει να κουβαλά μια γλυκιά βεβαιότητα: πως δεν χρειάζεται να γνωρίζεις από πριν τον προορισμό, αρκεί να έχεις δίπλα σου κάποιον που αγαπάς. Είναι εκείνη που θα πιάσει το χέρι του Έκτορα όταν ο δρόμος μοιάζει μεγάλος και θα του θυμίσει πως η περιπέτεια μπορεί να αρχίσει ακόμη κι από το πιο μικρό δωμάτιο.
Κι έτσι, ένα παλιό αυτοκινητάκι γίνεται το όχημα για τις πιο απίθανες εξορμήσεις τους. Ο Έκτορας ονειρεύεται τις στροφές και τις μακρινές πολιτείες, ενώ η Έλενα φροντίζει να υπάρχει πάντα χώρος για γέλια, στάσεις και μικρές ανακαλύψεις. Όταν το φως χαμηλώνει στο Εργαστήριο, τα δυο ελεφαντάκια μένουν ακόμη για λίγο πιασμένα χέρι χέρι. Ίσως αύριο να ταξιδέψουν ως την άκρη του κόσμου. Ίσως πάλι να φτάσουν μόνο ως το παράθυρο. Για εκείνα, όμως, δεν έχει τόση σημασία η απόσταση. Σημασία έχει πως θα πάνε μαζί.
«Δεν χρειάζεται να ξέρουμε πού θα μας βγάλει ο δρόμος. Αρκεί να κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου.»
Το Ίχνος του Παιχνιδιού
Κάπου ανάμεσα στις σκιές και στο χρυσαφένιο φως, ένα παλιό αυτοκινητάκι περιμένει.
Τα χρώματά του έχουν ξεθωριάσει από τον χρόνο, μα μοιάζει να κρατά ακόμη μέσα του τη λαχτάρα για μια μεγάλη διαδρομή. Ίσως να μην χρειάζεται παρά ένα μικρό χέρι, μια σταλιά φαντασίας και δυο φίλους που ονειρεύονται να ανακαλύψουν τον κόσμο.
Γιατί μερικές περιπέτειες αρχίζουν πολύ πριν γυρίσει το κλειδί.
Ο Έκτορας και η Έλενα
Ο Έκτορας είναι από εκείνους που κοιτούν τον κόσμο και αναρωτιούνται τι κρύβεται λίγο πιο πέρα. Του αρέσει να φαντάζεται μακρινά ταξίδια, δρόμους που δεν έχει περπατήσει ποτέ και μέρη που περιμένουν κάποιον να τα ανακαλύψει. Κι όταν βρίσκεται μπροστά σε κάτι παλιό, όπως ένα μικρό αυτοκινητάκι, δεν βλέπει τη φθορά του χρόνου· βλέπει όλες τις διαδρομές που θα μπορούσε ακόμη να κάνει.
Η Έλενα, πάλι, ξέρει πως κανένα ταξίδι δεν είναι τόσο όμορφο όσο εκείνο που μοιράζεσαι. Με το καρό φιόγκο της και το ήρεμο βλέμμα της, μοιάζει να κουβαλά μια γλυκιά βεβαιότητα: πως δεν χρειάζεται να γνωρίζεις από πριν τον προορισμό, αρκεί να έχεις δίπλα σου κάποιον που αγαπάς. Είναι εκείνη που θα πιάσει το χέρι του Έκτορα όταν ο δρόμος μοιάζει μεγάλος και θα του θυμίσει πως η περιπέτεια μπορεί να αρχίσει ακόμη κι από το πιο μικρό δωμάτιο.
Κι έτσι, ένα παλιό αυτοκινητάκι γίνεται το όχημα για τις πιο απίθανες εξορμήσεις τους. Ο Έκτορας ονειρεύεται τις στροφές και τις μακρινές πολιτείες, ενώ η Έλενα φροντίζει να υπάρχει πάντα χώρος για γέλια, στάσεις και μικρές ανακαλύψεις. Όταν το φως χαμηλώνει στο Εργαστήριο, τα δυο ελεφαντάκια μένουν ακόμη για λίγο πιασμένα χέρι χέρι. Ίσως αύριο να ταξιδέψουν ως την άκρη του κόσμου. Ίσως πάλι να φτάσουν μόνο ως το παράθυρο. Για εκείνα, όμως, δεν έχει τόση σημασία η απόσταση. Σημασία έχει πως θα πάνε μαζί.
«Δεν χρειάζεται να ξέρουμε πού θα μας βγάλει ο δρόμος. Αρκεί να κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου.»