Το χειροποίητο τόπι στο ζεστό, ατμοσφαιρικό σκηνικό του Εργαστηρίου.

 

Το Ίχνος του Παιχνιδιού

Κάπου ανάμεσα στις σκιές και στο χρυσαφένιο φως, ένα υφασμάτινο τόπι περιμένει.

Ραμμένο από μικρά κομμάτια υφάσματος, με χρώματα και σχέδια που μοιάζουν να κρατούν το καθένα τη δική του ανάμνηση, είναι έτοιμο να κυλήσει σε καινούριες περιπέτειες. Ίσως ο Μίλο να το σπρώξει με τη μουσούδα του, ίσως η Λούσι να το κυνηγήσει γελώντας. Κι ίσως, ανάμεσα σε δυο διαφορετικές διαθέσεις και δυο διαφορετικούς τρόπους να βλέπεις τον κόσμο, να γεννηθεί ένα παιχνίδι που δεν χρειάζεται κανόνες.

Γιατί μερικές φορές, αρκεί μια μικρή μπάλα για να φέρει δυο φίλους πιο κοντά.

Ο Μίλο και η Λούσι

Οι χειροποίητες υφασμάτινες φιγούρες Μίλο και Λούσι στέκονται μαζί σε ζεστό, vintage σκηνικό, με μια πολύχρωμη υφασμάτινη μπάλα στο πάτωμα μπροστά τους.
Χειροποίητο υφασμάτινο σκυλάκι Μίλο, με μπεζ και σομόν καρό σαλοπέτα, σε όρθια στάση, σε ζεστό vintage σκηνικό του Εργαστηρίου.

Ο Μίλο είναι από εκείνους που δύσκολα αντιστέκονται σε μια καινούρια περιπέτεια. Με τη γλυκιά του μουσούδα και το μπαλωματάκι γύρω από το μάτι, μοιάζει να παρατηρεί τον κόσμο με μια περιέργεια που δεν ησυχάζει εύκολα. Του αρέσει να δοκιμάζει, να εξερευνά και να ανακαλύπτει τι μπορεί να συμβεί αν σπρώξει λίγο πιο πέρα κάτι που βρίσκεται μπροστά του. Κι όταν συναντά ένα τόπι, δεν βλέπει απλώς μια μπάλα· βλέπει ένα παιχνίδι που μπορεί να αρχίσει ξανά και ξανά, κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο.

Η Λούσι είναι από εκείνες που ίσως χρειάζονται λίγο χρόνο για να τις γνωρίσεις. Με τα μακριά, όρθια αυτιά της, τις ζεστές καραμελένιες αποχρώσεις και τον καρό φιόγκο της, έχει μια παρουσία που δεν περνά απαρατήρητη. Κάτι πάνω της σε κάνει να αναρωτιέσαι τι σκέφτεται πίσω από το ήσυχο βλέμμα της και τι μπορεί να κρύβεται πίσω από εκείνη τη μικρή, δική της έκφραση. Ίσως να βλέπει το ίδιο παιχνίδι με διαφορετικό τρόπο από τον Μίλο. Ίσως πάλι να ανακαλύψει κάτι που εκείνος δεν είχε προσέξει. Άλλωστε, δεν χρειάζεται να μοιάζεις με κάποιον για να βρεις μαζί του τον δρόμο για μια όμορφη περιπέτεια.

Χειροποίητη υφασμάτινη σκυλίτσα Λούσι, με μπεζ καρό φόρεμα, ασορτί κορδέλα στο κεφάλι και ροζ καλτσάκια, σε ζεστό vintage σκηνικό του Εργαστηρίου.

Κι έτσι, ένα πολύχρωμο υφασμάτινο τόπι γίνεται η αφορμή για τις πρώτες κοινές περιπέτειες του Μίλο και της Λούσι. Ο καθένας το βλέπει ίσως με τον δικό του τρόπο, το καθένα ανακαλύπτει κάτι διαφορετικό μέσα στο παιχνίδι. Κι εκεί, ανάμεσα σε μικρές δοκιμές, απρόσμενες στιγμές και δυο διαφορετικές ματιές στον κόσμο, αρχίζει να γεννιέται κάτι που δεν χρειάζεται να εξηγηθεί. Όταν το φως χαμηλώνει στο Εργαστήριο, το τόπι μένει ακίνητο στο πάτωμα, σαν να περιμένει την επόμενη κίνησή τους. Ίσως αύριο ο Μίλο και η Λούσι να ανακαλύψουν ένα καινούριο παιχνίδι. Ίσως να διαφωνήσουν για λίγο για το πώς πρέπει να παιχτεί. Μα μπορεί τελικά να βρουν έναν τρόπο που να χωράει και τους δυο. Γιατί στην φιλία δεν χρειάζεται να είμαστε ίδιοι. Χρειάζεται μόνο να αφήνουμε χώρο ο ένας για τον άλλον.

«Δεν χρειάζεται να ξέρουμε πού θα μας βγάλει ο δρόμος. Αρκεί να κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου.» 

Κύλιση στην κορυφή