Το Ίχνος του Παιχνιδιού
Κάπου ανάμεσα στις σκιές και στο χρυσαφένιο φως, ένα παλιό τυμπανάκι περιμένει.
Τα χρώματά του έχουν ξεθωριάσει από τον χρόνο, μα μοιάζει να κρατά ακόμη μέσα του τον απόηχο αμέτρητων μικρών παρελάσεων. Οι ξύλινες μπαγκέτες στέκονται πάνω του, σαν να περιμένουν το πρώτο χτύπημα που θα ξυπνήσει ξανά τον ρυθμό.
Ίσως να χρειάζεται μόνο δυο μικρά χέρια, λίγη φαντασία και μια παρέα έτοιμη να ακολουθήσει τη μουσική όπου κι αν την οδηγήσει. Μερικές φορές, η περιπέτεια χρειάζεται ρυθμό.
Η Μπέμπε & το "παρεάκι"
Η Μπέμπε είναι από εκείνες που μοιάζουν να κουβαλούν μέσα τους έναν δικό τους μικρό ρυθμό. Με το απαλό της μαλλί, το γλυκό της προσωπάκι και τη δική της ξεχωριστή παρουσία, μοιάζει έτοιμη να γίνει μέρος κάθε παιχνιδιού που θα βρεθεί μπροστά της. Κι όταν συναντά ένα παλιό τυμπανάκι, ίσως να θελήσει να ανακαλύψει τους ήχους του, να δοκιμάσει τις πρώτες της μουσικές και να παρασύρει το παρεάκι της σε μια μικρή παρέλαση. Γιατί ποιος ξέρει πόσα μπορούν να συμβούν όταν μια μικρή Μπέμπε αποφασίσει να δώσει τον δικό της ρυθμό στο παιχνίδι!
Το παρεάκι της Μπέμπε είναι από εκείνες τις μικρές συντροφιές που μοιάζουν να βρίσκουν πάντα μια αφορμή για παιχνίδι. Το καθένα έχει τη δική του μορφή και τη δική του παρουσία, μα μαζί γίνονται μια μικρή ομάδα έτοιμη να μοιραστεί στιγμές, γέλια και καινούριες ανακαλύψεις. Κι όταν το παλιό τυμπανάκι βρεθεί μπροστά τους, ποιος ξέρει ποιο θα κάνει το πρώτο βήμα; Ίσως κάποιος να δοκιμάσει έναν ρυθμό, κάποιος άλλος να ακολουθήσει κι ένας τρίτος να παρασύρει τους υπόλοιπους σε μια αυτοσχέδια παρέλαση. Γιατί, όταν μια παρέα βρίσκει τον δικό της ρυθμό, ακόμη κι ένα μικρό δωμάτιο μπορεί να γίνει ολόκληρος κόσμος.
Κι όταν το τυμπανάκι αρχίζει να χτυπά, το παρεάκι της Μπέμπε ανακαλύπτει πως δεν αρκεί να παίζει ο καθένας τον δικό του σκοπό. Χρειάζεται να ακούει και τους άλλους, να περιμένει τη σειρά του, να βρίσκει πότε θα μπει στον ρυθμό και πότε θα αφήσει χώρο για τους υπόλοιπους. Άλλοτε οι χτύποι μπερδεύονται, άλλοτε κάποιος βιάζεται κι ένας άλλος μένει πίσω. Μα σιγά σιγά, μέσα από δοκιμές και γέλια, οι διαφορετικοί ήχοι αρχίζουν να γίνονται μουσική. Κι όταν το Εργαστήριο βυθίζεται στη σιωπή, το τυμπανάκι μένει στη θέση του, έτοιμο για την επόμενη πρόβα. Γιατί κάθε ομάδα χρειάζεται τον δικό της ρυθμό — κι αυτός δεν γεννιέται όταν όλοι κάνουν το ίδιο, αλλά όταν μαθαίνουν να παίζουν μαζί.
«Δεν χρειάζεται να ξέρουμε πού θα μας βγάλει ο δρόμος. Αρκεί να κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου.»